boomstructuur: startpagina >
AZ-index > artikelindex D > De Bolle H. R. > artikel


De Bolle Hubert Remi/terugblik: kleuter- en lagere school, Ledeberg-Pamel (1943-1951)
Van op Kaaitvaart ging ik als vanzelfsprekend eerst naar de kleuterschool 'bij de zusters' op Ledeberg. Daarna oordeelden mijn ouders dat ik de lagere school best in de gemeentelijke jongensschool volgde, achter het toenmalige gemeentehuis in Pamel, tot en met het vijfde leerjaar. Het waren graadklassen, de twee leerjaren in elk klaslokaal gescheiden door een hoge kolenkachel. Kort na de oorlog hadden we weinig schoolmiddelen, een lei, griffels, enkele schriftjes en een catechismus. We kregen weinig of geen huiswerk, behalve het letterlijk van buiten leren van de antwoorden op de vragen van de catechismus, in de 'hogere' jaren ook de antwoorden op de moelijke vragen in kleine druk.


Naschrift
- De kleuterschool was gemengd, maar hoe! De jongens zaten samen, de meisjes apart in andere klassen. In de meisjesklassen waren toen de zusters kleuterleidster, in de jongensklassen leken-juffrouwen, juffrouw Jeanne (Cautaerts) en juffrouw Emilienne (De Ro).
- In de zustersschool kon ik als jongen niet verder. Mijn ouders hadden de keuze: ofwel naar de gemeentelijke wijkschool op Ledeberg, ofwel naar de gemeenteschool in Pamel-centrum. Enerzijds had die wijkschool bij ons thuis geen al te beste reputatie (met die jongens van Kattem!) en anderzijds gaf in het eerste leerjaar in Pamel juffrouw Elsa les, die bij mijn ouders goed stond aangeschreven. Het werd dan ook Pamel.
De onderwijzers boezemden me er voornamelijk een 'schrikwekkend ontzag' in, zowel in de klas als wanneer ze op de speelplaats op en neer wandelden. Didactisch goed maar streng, zo was juffrouw Elsa (Van Saene). Vandaar dat me nog voor de ogen staat hoe ze de mond van wie teveel babbelde dichtplakte. De lessen van meester Ricus (Henri Leemans) waren losser, minder gestructureerd. Hij vroeg ons b.v. wat we thuis kweekten en liet ons de totale verkoopsom berekenen van 'ne kaiker' (1) aardbeien. In de namiddag las hij soms, in stukken, enkele straffe verhalen voor, waarvan ik pas later besefte dat ze uit het Oude Testament kwamen. Bij meester Maurice (Barbé) moesten we wat harder werken, en hij was weer meer gesteld op orde en tucht. Zo is me bijgebleven dat ik uit schrik wekenlang een schrift verborg omdat het aan de randen vol bloed zat, doordat ik mijn bloedende knieën tegen de schoolbank, waarin mijn schriften zaten, had gedrukt. En dan was er nog de vierde graad waar meester Leopold Van Herreweghen de plak zwaaide, gelukkig kwam ik niet zo ver!
Al bij al heb ik aan die gemeenteschool in Pamel geen te beste herinneringen, behalve dat we vier maal per dag, heen en terug van Kaaitvaart naar het centrum van Pamel liepen. 's Morgens gingen we meestal langs de Gasthuisstraat, toen een straat met putten, plassen en bulten, en durfden wel eens aan een traag rijdende vrachtwagen hangen (en eraf vallen, vandaar mijn bloedende knieën). 's Middag liepen we vaak over Biekenberg, 'te paard'. Eén mende, riep 'ju', 'tuk', ... de anderen, met koorden ingespannen tot een driespan of vierspan, 'draafden', 'galoppeerden'. 's Avonds hadden we meer tijd en deden we er knikkerend wat langer over. Soms te lang, met de onvermijdelijke gevolgen.
- Na het vijfde leerjaar moest ik, samen met mijn broer naar Sint-Gabriël te Liedekerke, o.a. (2) om er 'Frans te leren'! Gelukkig kon kapelaan Vanderborght mijn ouders ervan overtuigen om ons al na één jaar naar het college te Dendeleeuw te sturen.


Hubert De Bolle,
11/1/2006


-------------------------------------------------------------------------
(1) kaiker: dialect, lattenwerk waarin verschillende bakken pasten.
(2) De gemeenteschool was onderwijskundig duidelijk achter op de zustersschool, niet te verwonderen vermits deze laatste bestuurd werd door een grote onderwijscongregatie.